dinsdag 24 maart 2020

Daginvulling met een burn-out tijdens de coronacrisis



Op de dag dat alle scholen, horeca en sportclubs voor drie weken dicht gingen bleef ik thuis. Niet omdat ik niet naar mijn werk kon, daar waren de eerste dagen nog voldoende dingen te doen en te regelen, maar omdat ik toen moest toegeven dat ik de energie niet meer kon opbrengen om naar mijn werk te gaan. Het was op, het was klaar, ik werd misselijk bij het idee dat ik van alles moest doen, sliep al weken heel slecht, kon me niet meer concentreren op mijn werk, las geen boeken meer, was kribbig en snel van slag. 



En dan ben je ineens de hele dag thuis en moet je ineens niet zoveel meer. Ik heb wel behoefte aan een dagindeling die per dag niet te veel wisselt. Ik sta dezelfde tijd op, eet mijn ontbijt en ben daarna vanaf 9 uur klaar voor de rest van de dag. Omdat de sportschool vanwege de coronacrisis gesloten is en nog wel even dicht zal blijven, moest ik iets anders bedenken om in beweging te blijven. Omdat fietsen met mijn onlangs geopereerde arm nog lastig is, heb ik tot nu toe iedere dag gewandeld. Stevig de pas er in en niet slenteren. Minimaal een uur, maar meestal langer. Gelukkig is het al dagen schitterend weer, koud maar met een zonnetje en dat maakt het wandelen ook een aangename bezigheid.



Morgen ga ik voor het eerst een wat langere rit op de fiets maken. Vorige maand heb ik een nieuwe fiets gekocht, maar daar nog nauwelijks op gefietst. De weersomstandigheden lijken morgen gunstig, niet te veel wind, weer een lekkere zonnetje. Ideaal fietsweer en ook iets waar ik in mijn uppie geen moeite mee heb. Kan ik mijn eigen route en tempo bepalen.


Soms ga ik dan meteen op pad, maar morgen heb ik eerst een telefonische afspraak met mijn psycholoog. Als deze afspraak voorbij is ga ik op de fiets naar V. daar moet ik mijn administratie over 2019 afleveren bij de boekhouder. Precies een mooie afstand. Na mijn ochtendwandeling of fietstocht drink ik thuis koffie. Dan blog ik, of ik puzzel, of ik ga iets schoonmaken. Zo heb ik vorige week de linnenkast met al onze kleding en linnengoed en handdoeken schoongemaakt en opgeruimd. Wat winterkleren opgeborgen en wat tussenkleding tevoorschijn gehaald. 


Lunch doe ik ook iedere dag op hetzelfde tijdstip. Daarna nog een klusje, of een boodschap of iets anders waar ik dan zin in heb. Niet te veel moeten in ieder geval! Rond half vier ga ik douchen en daarna doe ik een half uurtje yoga. Ik heb dit nog nooit eerder gedaan maar ga met de laptop en YouTube instructies van Yoga With Adriene op mijn manier aan de slag. En ik vind het leuk!



Daarna tijd voor een kop thee en de digitale krant. Pas daarna vind ik het okay om ook televisie te gaan kijken. Normaal gesproken keek ik 'mijn' programma's op de hometrainer op de sportschool, nu doe ik dat dan thuis. Om half zes ga ik wat aan het eten doen en om zeven uur gaan we aan tafel. Net als altijd! Ook de rest van de avond verloopt zoals we dat gewend zijn, we kijken samen het journaal, eten wat fruit en yoghurt, en gaan ons daarna klaarmaken voor de nacht.


Ik merk dat ik veel baat heb bij een vaste routine en planning. Wanneer ik 's ochtends wakker word zie ik de dag somber in. Wanneer ik ben opgestaan en begin met de dingen te doen die ik gewend ben dan valt de somberheid langzaam van me af. Die zware deken wordt in de loop van de ochtend steeds lichter en is aan het eind van de middag verdwenen. Helaas ga ik wel een beetje opzien tegen de nachten omdat ik weet dat ik 's ochtends weer met dat sombere gevoel en het gepieker wakker wordt. Maar daar hoop ik met de therapie en voldoende rust ook weer vanaf te komen. Dat zal niet van de ene op de andere dag over zijn, maar ik heb goede hoop. Ik slaap nu al af en toe beter en ik word niet iedere ochtend noodvroeg wakker.


Mijn routine en planning is wat mij nu op de been houdt, daar zit soms 'moeten' bij, maar ik ben bang dat ik zonder dat 'moeten' helemaal de draad kwijt raak en nog verder wegzak in somberheid en moedeloosheid. Of dat wijsheid is weet ik niet, voor mij voelt het nu goed.


dinsdag 17 maart 2020

Burn-out

Wat ik hier nog niet eerder heb verteld is dat ik al een poosje aan het tobben ben op mijn werk. Ik heb al sinds de zomer klachten aan mijn rechterarm, vanaf mijn nek tot aan mijn hand. Een carpaaltunneloperatie in mei vorig jaar heeft niet het gewenste effect gehad. Ik heb daarnaast een zenuwprobleem in mijn elleboog (zowel links als rechts!) en misschien is er iets bekneld in mijn rechter schouder. Ik zit in een medische molen en op 19 februari van dit jaar ben ik opnieuw aan mijn pols, maar ook aan de elleboogzenuw in mijn rechterarm geopereerd. Nu, vier weken later, zijn de klachten niet minder. Ik vermoed dat er ook iets mis is met mijn schouder, daar wordt vrijdag een MRI van gemaakt.

Door de klachten ben ik steeds minder fit geworden. De sportverslaving heeft daarbij niet geholpen en de eetstoornis natuurlijk ook niet. Op mijn werk werd het steeds lastiger een hele dag vol te houden. Ik had er geen zin meer in, kon me niet concentreren, werd prikkelbaar en onverdraagzaam. De klachten aan mijn armen zijn in de vroege ochtend het meest aanwezig, dan gaat alles tintelen. Ik werd steeds vroeger wakker en viel dan niet meer in slaap maar ging liggen piekeren over van alles en nog wat, maar vooral over het werk.  

Ik heb nooit een hoog ziekteverzuim gehad, ben in de afgelopen twintig jaar 2 keer met griep thuis geweest, heb een paar dagen verzuimd vanwege andere kortdurende klachten en dat was het wel. Nu is dat een ander verhaal, ik werkte al een poosje 80% en ging iedere dag wat eerder naar huis. Ook heb veel meer dagen niet gewerkt omdat ik het niet kon opbrengen.

Met de bedrijfsarts afgelopen vrijdag afgesproken dat ik halve dagen zou gaan werken, ik had daar ook echt wel zin in toen ik het afsprak. Maar in het weekend ging ik er steeds meer tegenop zien en werd ik misselijk bij het idee. Ik heb toen mijn leidinggevende een mail gestuurd waarin ik mij heb afgemeld voor de hele week en dat ik ook niet zou thuiswerken. 

Nu zijn het rare tijden met de sluiting van veel bedrijven, scholen en instellingen en wordt er massaal thuisgewerkt. Ook ik wil daar wel aan meedoen, maar momenteel denk ik dat ik rust nodig heb, mijn lijf is moe en mijn hoofd ook! Wanneer ik op internet lees wat een burn-out inhoudt, dan voldoe ik aan alle voorwaarden. Niemand heeft het nog zo genoemd, maar ik denk dat het wel van toepassing is. En dan is rust een belangrijk onderdeel van het herstel.

donderdag 12 maart 2020

Stappen zetten

Ik ben maar vast begonnen met stappen zetten, binnenkort moet ik er toch aan geloven, en waarom wachten? Vandaag ben ik als eerste stap eerder begonnen met het eten van mijn havermoutpap. Begin ik normaal gesproken tussen 06.35 - 06.40 uur (werkdagen) of 08.35 - 08.40 uur (weekend, vrije dagen) aan mijn kom pap, vandaag was het 08.25 uur! Ik werk vandaag niet omdat ik wat rustiger aan moet doen vanwege mijn arm maar ook vanwege mijn volle, onrustige hoofd en het gepieker in de vroege ochtend.

Op de sportschool vanmorgen heb ik 5 minuten minder gefietst dan normaal. Dat was stap twee. Stap drie is de lunch, ik heb om 13.00 uur mijn lunch gegeten in plaats van 13.45 uur. Om 13.30 uur stond Theodore voor de deur om mij op te halen en zijn we samen naar de sauna geweest. Daar was ik jaren geleden voor het laatst met vriendin A. Wanneer ik daar met Theodore was weet ik niet meer, zo lang geleden is dat al. Dat ik nu wel ga is ter ontspanning maar ook omdat ik meer gezellige dingen moet doen, met vriendinnen, maar ook met mijn man! 

Verder verliep de dag normaal en heb ik geen afwijkende dingen gedaan nadat we terug waren van ons saunabezoek. Vandaag dus stappen gezet, kleine stappen weliswaar, maar gelukkig gingen deze goed en is de wereld niet vergaan! 

Voor aanstaande zaterdag heb ik een lunchafspraak gemaakt met vriendin A. Ik heb haar laten kiezen waar we gaan lunchen en met mezelf afgesproken dat ik niet vooraf op de kaart ga kijken wat ik kan nemen. Ik beslis het daar en kies dan iets waar ik trek in heb. Het zal vast wel een gezonde lunch zijn, het is namelijk een restaurant waar ze met uitsluitend biologische producten koken.

woensdag 11 maart 2020

Mijn eerste bezoek aan de psycholoog

Vandaag had ik mijn intakegesprek bij de psycholoog. Het was een gesprek waarbij ik een aantal eerder ingevulde vragen kon toelichten en aanvullen. Ik heb verteld dat ik graag van mijn OCD af wil, dat ik baal van alle regels en afspraken die er in mijn hoofd zitten. Ook wil ik hulp bij beter voor mezelf zorgen, liever en milder zijn voor mezelf en grenzen aangeven. Mijn eetstoornis en OCD zijn een gevolg van alle weggestopte emoties. Emoties die ik niet kon laten zien in de tijd dat ik met PR was, tussen mijn 20e en 30e, een periode waarin ik zowel geestelijk als lichamelijk ben mishandeld door hem. Ook een incident in mijn pubertijd kwam ter sprake. Iets met mijn broer S. en ongewenste intimiteiten. Jarenlang niet aan gedacht, tot het een paar jaar geleden ineens wel aan de oppervlakte kwam. Met S. heb ik er nooit over gesproken, met Theodore wel en ook papa weet er nu van. Maar ik heb er nooit meer iets mee gedaan. Tenslotte het overlijden van mama toen ik 25 was, waar ik nooit een goede plek aan heb gegeven omdat ik in die tijd zelf aan het overleven was. Voor mij was het eigenlijk voor het eerst dat ik besefte dat ik behoorlijk wat traumatische ervaringen heb opgedaan. 

Na het gesprek was ik op, leeg en verdrietig. Er moet veel gebeuren en het gaat lang duren. Het voorstel van de psycholoog is dat ik schema-therapie ga volgen en dat dit zeker een jaar, en waarschijnlijk langer zal duren.  Ze gaat dit met het team bespreken en ik hoor daar bij de volgende afspraak meer over.

Op het werk heb ik dit met mijn teamleider én directeur besproken, toevallig had ik een afspraak met beiden. Ik brak tijdens het gesprek. Ze wisten al wel wat natuurlijk en gelukkig kreeg ik begrip en regelruimte. Ik moest nog een spoedklusje doen, waar ik nog net even de energie voor kon opbrengen, en ben daarna naar huis gegaan. Morgen en vrijdag blijf ik ook nog thuis en ik verwacht dat ik de komende weken nog wat minder ga werken dan de 80/20 die ik nu doe vanwege mijn pols- en armoperatie. 

Ik mag de psycholoog mailen in de tussentijd, maar misschien vind ik schrijven hier wel fijner.  Kan ik alles kwijt waar ik mee zit en over mijmer.


zondag 8 maart 2020

Meten is weten..... maar ik wil niet weten!

Of toch wel? Stiekem pak ik ergens op vrijdag of zaterdag de weegschaal uit de kast op de slaapkamer en neem deze mee naar de begane grond. Daar leg ik hem op de wasmachine, uit het zicht. Mocht Theodore de weegschaal daar toch vinden, dan kan ik zeggen dat ik even de was wilde wegen om te kijken of die misschien op een half programma kan draaien. Een rare smoes maar wel eentje die ik een keer kan gebruiken. 

Waarom ik dit stiekem doe is omdat ik de vragen over mijn gewicht niet fijn vind. Ben je nog op gewicht is een vrij onschuldige vraag van een partner, maar wanneer ik te weinig weeg moet ik erover liegen en wanneer ik wat meer weeg vind ik het niet fijn om toe te geven. Liefst dus geen vragen over mijn gewicht, terwijl de interesse oprecht met mijn gezondheid te maken heeft. Wanneer ik te weinig weeg ben ik bang dat ik commentaar krijg op mijn sporten, mijn eten en mijn algemene gedrag en daar kan ik dus slecht tegen.

Ik sta altijd eerder op dan Theodore en heb 's ochtends een vaste routine. Ik ga van de slaapverdieping een etage naar beneden. Daar is onze woonverdieping. Ik zet de waterketel aan om thee te zetten. Dan maak ik mijn havermoutpap klaar en zet dit voor de eerste ronde in de magnetron. Ik maak de vaatwasser leeg, maak vast mijn lunchsalade (ook in het weekend!) en mijn boterhammen. Vervolgens drink ik mijn eerste beker thee en gaat de pap voor ronde twee de magnetron in. Als alles is opgeruimd en klaargezet heeft de pap tijd gehad om wat dikker te worden en ga ik eten. Het is dan half 7 op een doordeweekse dag en half 9 in het weekend en op vrije dagen.

Op zondagen volg ik ook mijn routine maar zit er nog een stap tussen het opstaan en het theezetten. Ik kleed me nog niet aan, behalve mijn vest, en pak mijn sporttas in en neem deze mee en zet deze op de begane grond bij mijn fiets. Ik pak vervolgens de weegschaal en weeg mezelf. Meestal geeft dat reden tot vreugde omdat ik mijn gewicht stabiel weet te houden. Lees: omdat ik niet aangekomen ben! Het kan ook zo zijn dat ik wel zwaarder ben en dan baal ik. Ik ga dan meteen weer minderen en compenseren. Iets waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb!

Vanmorgen was het weegmoment een enorme domper voor mijn eetstoornis, en een enorme boost voor de gezonde IK! Twee kilo meer dan vorige week.  Mijn eetstoornis vond dit verschrikkelijk, ik had namelijk helemaal niet zo veel meer gegeten deze week. Wel wat minder beweging gehad. Meestal heeft dat laatste geen effect op mijn gewicht. De eetstoornis hoopt maar dat het vocht is! Mijn gezonde is was blij, eindelijk uit de gevarenzone en geen ondergewicht meer. Zelfs ietsje erboven en al een wat normale BMI. 

Ik weet dat BMI niet zaligmakend is en dat we allemaal anders zijn en dat het BMI verhaal over gemiddelden gaat. Maar voor nu houd ik die schaal toch maar even aan.

Dus ja, meten is weten, maar soms is het niet fijn om het te weten, tóch blijf ik het doen want ook voor mij is het belangrijk dat ik een gezond gewicht behoud. Ik voel me daar namelijk fitter en beter bij én zie er beter uit. Nu zou het nog op een ontspannen manier moeten en niet stiekem zoals ik het nu doe. Verbeterpunt in het herstelproces!

zaterdag 7 maart 2020

Sporten om te compenseren

Braken doe ik niet, nooit gedaan ook, maar sporten des te meer! Na weer een kleine eetbui gisteravond en een nacht slecht slapen sleepte ik mezelf weer naar de sportschool vanmorgen. 30 Minuten op de loopband, 30 minuten op de fiets, pas daarna voelde ik me weer normaal. Normaal? Nee hoor, verre van! 

Ik was moe, had helemaal geen puf meer om iets te doen en moest nog van alles! Wat laatste boodschappen voor het weekend, nog een pakketje ophalen en naar de bieb. En dat heb ik, vanwege het mooie weer, op de fiets gedaan. Nóg meer beweging, mijn eetstoornis vindt dat heerlijk, maar mijn gezonde ik is het er niet mee eens, maar kan de stem nog niet zodanig verheffen dat de eetstoornis stil wordt!

Keek gisteren naar een vlog van Hann beats An, waarin ze vertelt dat er eigenlijk maar een manier is om van de sportverslaving af te komen en dat is STOPPEN, volledig stoppen. Dus niet minderen, maar NIET MEER SPORTEN! Kan ik dat ook? Nee, nu nog niet, misschien pas wanneer ik compleet instort? Maar het stopzaadje is al,wel gepland, dus wie weet.....

vrijdag 6 maart 2020

Weer die schone lei!

Wanneer stop ik er nu eens mee? Misschien wanneer ik geen 'energy deficit' meer heb? Volgens Tabitha Farrar is dat de grote boosdoener en moet ik net zoveel eetbuien hebben als ik wil, mijn lichaam schreeuwt om voedsel, liefst calorierijk voedsel zodat ik uit de bespaarstand kan komen! De de beker chocoladeijs, de paaseitjes en de dropjes zijn nodig omdat ik niet genoeg eet en mezelf allerlei restricties en verplichtingen opleg.

Vanmorgen op het werk een breakdown gehad. Een half uur zitten huilen bij Marcel, mijn afspraken afgezegd en rustig mijn to do lijst zitten maken tot ik het overzicht weer had. Te weinig energie betekent ook dat ik niet goed kan nadenken, snel afgeleid ben en als ik dan toch erges over denk is het over eten en sporten.

Vandaag at ik een plakje cake, heb ik Olga moeten troosten en was ik later dan normaal op de sportschool. Toen ging het eigenlijk al mis want mijn hele schema was in de war. Heb minder gesport, thuis gekomen was ik onrustig, deed mijn arm pijn, was ik niet meer ontspannen en moest ik ook nog eens alleen eten. Recipe for disaster! Of.. zoals Tabitha zou zeggen: mind fuck en dus ging ik eten. 

Nu ga ik naar bed, morgen weer een beetje proberen te normaliseren.

donderdag 5 maart 2020

Eetbui en een schone lei

Helaas had ik gisteravond een eetbui. Het ging volgens hetzelfde patroon als altijd. Ik neem ijs en slagroom toe, en als ik alleen ben (en dat was ik gisteravond) neem ik een tweede en een derde portie. Daarna eet ik dan chocolade, koekjes en dropjes. Tenslotte een bak yoghurt of kwark met suiker of jam. Buikpijn en slecht slapen zijn het gevolg.

Ik weet dat deze eetbui voor sommige mensen gewoon een grote hoeveelheid eten is en dat een eetbui er voor hen heel anders eruit ziet. Ik ken de filmpjes van YouTube en de verhalen van blogs en uit boeken waarin een eetbui van begin tot eind wordt gefilmd of beschreven. Mijn eetbuien zijn vrij kort en ik eet niet zo veel als anderen. Ik heb ook nog nooit het voedsel er weer uitgebraakt, ik zorg wel dat ik de dag erna een zogenaamde balansdag heb en ik moet sporten. Het sporten doe ik niet langer of fanatieker dan anders, maar zonder te sporten voelt het niet goed en voelt het niet alsof ik met een schone lei kan beginnen.

Zo'n schone lei is voor mij niet heel ingewikkeld. Ik moet de dus de dag na de eetbui sporten en ik eet die dag mijn standaard ontbijt, lunch en avondeten en mijn normale tussendoortjes. Ik gun mezelf dan niets extra's. Maar ik eet ook niet minder Soms heb ik na zo'n avondeetbui de volgende dag weer zin in een eetbui en in het verleden gaf ik daar aan toe. En dan duurde de eetbui de hele dag. Nu heb ik nog steeds wel eens zin om door te gaan, meestal omdat ik vermoeid ben doordat ik slecht heb geslapen. Als ik dan die dag toch gezond én lekker eet gaat het voorbij. Vandaag werk ik niet. Ik heb drie dagen gewerkt deze week maar mijn arm is toch snel moe en door de slechte nacht heb ik me vanmorgen ziekgemeld. Hierdoor kon ik wat langer in bed blijven. Ik heb mijn vaste ochtendroutine gedaan: sportschool, plakje koek, koffie en boterham pindakaas. Nu is het lunchtijd en eet ik salade en roggebrood met kaas. De rest van de dag zal volgens het bekende stramien gaan: om 16.30 uur thee en een appel, om 17.30 uur thee en een bakje nootjes, om 19.00 uur avondeten,  19.45 vla, 20.00 uur thee met fudge en stukje chocolade, 20.30 uur fruit en kwark. Fijne routine maar eigenlijk wil ik hier niet in vastzitten. Voor vandaag is het goed maar morgen weer op school en proberen te doorbreken.

dinsdag 3 maart 2020

5 Minuten minder sporten

Vanmiddag op de sportschool is het me gelukt om op de loopband maar 20 minuten te lopen, maar toen ik op de fiets zat ben ik toch doorgefiets tot de teller op 35 stond. Ik geef de schuld aan Boer zoekt vrouw, waarvan ik gisteren de eerste 25 minuten heb gekeken en vandaag de rest! Ik had natuurlijk best de laatste tien minuten tot morgen kunnen bewaren.

Ik heb weinig extra's gegegeten vandaag dus vanavond bij het eten neem ik naast de aardappelomelet, salade en broccoli ook nog een broodje met kaas. Mijn toetje moet ook iets meer zijn want het gewicht komt er anders niet aan. De weegschaal op de sportschool gaf weer minder aan dan zondag en daarmee zak ik onder een gezond BMI. Niet goed!!


maandag 2 maart 2020

Extra eten lastig

Proberen meer te eten is lastig merk ik. Vandaag aten we pasta en ook al had ik bedacht dat ik niet meer apart mijn volkorenpasta zou koken heb ik dit wel gedaan. Ik heb mijn portie pasta aangevuld met twee opscheplepels kikkererwten omdat de saus van champignons en courgette vegetarisch was en ik best trek had. Verder heb ik vandaag niet meer gegeten dan normaal, niet omdat ik mezelf wil uithongeren maar omdat ik gewoon niet meer trek had dan ik had. 

Het koffiedrinken op andere momenten ging goed vanmorgen. Dat het makkelijk ging kwam omdat ik begon met een afspraak bij de hand- en polskliniek waar mijn hechtingen zijn verwijderd. Daar was ik om half 8 en dronk ik mijn eerste koffie. Daarna ben ik eerst even naar huis gegaan om mijn auto neer te zetten en de fiets te pakken. Thuis ook nog een kopje koffie gedronken, mét een plakje koek. Toen naar het werk en daar in de koffiepauze bij de collega's gaan zitten en mijn normale koffie en boterham pindakaas genomen. Morgen heb ik een overleg en ga ik tijdens dat overleg ook koffie drinken en verder kijk ik gewoon wanneer ik er zin in heb.

zondag 1 maart 2020

Een kaakje en koffie op het werk

Gelukt! Toen ik bij papa was heb ik een kaakje bij de thee genomen. En dat terwijl ik een uur eerder nog genoeg had gegeten, geen honger had, niet eens heel veel trek in iets had en dan toch doen... knap hoor! Heb er wel 10 minuten over gedaan en het in vier stukken gebroken maar het is gelukt!

Vanaf morgen op het werk ga ik mijn koffiedrinktijden ook loslaten. Eerst dronk ik twee bekers tussen half 8 en 8 uur, daarna een beker tussen 10.45 en 11.15 uur. Daarvoor, daarna en tussendoor nooit, zelfs niet bij vergaderingen of andere bijeenkomsten. Altijd een heel gedoe om mijn tijden aan te houden en het geeft me meer kopzorgen dan me lief is. Dus ik ga nu koffiedrinken wanneer ik er trek in heb en wanneer het kan of beter uitkomt. Daarnaast eet ik er altijd in de ochtenpauze een boterham met pindakaas bij, dus ook dat eetmoment wordt dan vanzelf anders als ik mijn koffiemomenten op andere tijden heb. Best een uitdaging al zeg ik het zelf! 

Energietekort

Vanmorgen op de sportschool lukte het weer niet om 2x20 te doen. Maar 1x25 op de loopband lukte wel, op de fiets ben ik na 28 minuten gestopt. Daarna weer mijn gewone eetroutine: een plakje koek om 11 uur, koffie en een boterham met pindakaas om kwart voor 12. Ik wilde eigenlijk twee knackebroodjes eten maar dat lukte dus niet. Vanmiddag ga ik bij papa op de thee, meestal weet hij dat ik niets bij de thee wil en heeft hij ook niet zoveel in huis. Maar als er iets lekkers is, al is het maar een kaakje, dan neem ik dat nu wel.

Morgen begint de nieuwe werkweek na een week voorjaarsvakantie  én een week ziekteverlof vanwege mijn pols- en elleboogoperatie. Ik zie er enorm tegenop, heb nog niet mijn normale energie terug en nog steeds last van mijn hand.  Dat energietekort is natuurlijk logisch. Ik heb net geen ondergewicht en daardoor moet het lichaam enorm hard werken om alles te doen wat het moet doen. Meer gewicht betekent meer energie. Ook voor de hersenen, die zijn nu alleen maar bezig met eten: wat, wanneer, hoeveel, waar en hoe! Ik zou bezig moeten zijn met andere dingen die belangrijker of leuker zijn. Dit getob en gepieker zijn enorme energievreters! Ook op het werk heb ik hier last van, ik kan me soms slecht concentreren, ben vaak humeurig en vind de dag vaak te lang.

Meer eten is dus belangrijk, en dan geen loze calorieën maar echt eten. Mijn gewicht moet omhoog naar een BMI van 19,5. De gezonde Niekster wil dat ook graag, de veeleisende Niekster wordt hierin bijgestaan door de eetstoornis en vindt dit helemaal niks. Hoe zorgt gezonde Niekster dat het wel gebeurd: opposite actions!! Dus alles wat de eetstoornis niet wil moet ik wél doen! Makkelijker gezegd dan gedaan, maar dat is geen reden om het niet te proberen, keer op keer op keer op keer......